Wakacje w Polsce - blog o wakacjach

Z Międzyzdrojów do Kamienia Pomorskiego

admin — Tue, 20 Sep 2011 13:09:16 +0000

Do Kamienia Pomorskiego, Pobierowa i Trzęsacza
Wycieczkę można odbyć tylko autobusem (samochodem) aż do Pobierowa, a następnie pieszo do Trzęsacza (4 km). Pod względem krajoznawczym jest to jedna z najciekawszych wypraw na terenie wybrzeża, ponieważ pozwala na poznanie bardzo cennych zabytków Kamienia Pomorskiego. Po drodze do Pobierowa jest też kilka charakterystycznych miejscowości. Najciekawsze jest jednak obejrzenie ruin w Trzęsaczu dokumentujących niszczącą potęgę morza. Długość trasy w jedną stronę nieco ponad 50 km. Najlepiej wybrać się na wyprawę w piątek, ponieważ w sezonie turystycznym zawsze w ten dzień odbywają się w katedrze w Kamieniu koncerty na słynnych organach.
Odcinek z Międzyzdrojów do Dziwnowa jest opisany w wycieczce nr 11. Dalsza trasa wiedzie przez Dziwnówek, gdzie skręcamy na pd. do Kamienia Pomorskiego (39 km).
Kamień Pomorski to miasto powiatowe liczące 5 tys. mieszkańców, położone na wzgórzu nad rozlewiskami Dziwny. W XI—XII w. była tu stolica władców Pomorza Zachodniego, a następnie siedziba biskupów Pomorza. Podczas ostatniej wojny miasto bardzo zniszczono, ale jest ono w odbudowie. Z dawnych wieków zachowały się liczne zabytki architektury o bardzo dużej wartości.
Przede wszystkim romańsko-gotycka katedra, której początki sięgają XII w. W jej wnętrzu wyposażenie głównie barokowe (między innymi słynne organy). Przy katedrze gotycki wirydarz z rzadkimi okazami drzew. W sezonie letnim odbywają się w katedrze koncerty muzyki poważnej.
Inne zabytki to pałac biskupi (obecnie biblioteka powiatowa), kościół Św. Mikołaja (muzeum), kościół Mariacki na terenie dawnego grodu (obecnie sala Domu Kultury), fragmenty średniowiecznych fortyfikacji z Bramą Wolińską (schronisko PTTK). Przed Prezydium PRN pomnik Zwcięstwa. Odbudowano zabytkowy ratusz. Można też zwiedzić zakład przyrodoleczniczy „Fenix" i skosztować leczniczej solanki. W Kamieniu jest uzdrowisko.
Trasa wiedzie na północny wschód do Pobierowa. Po drodze mijamy Strzeżewo — wieś owalnicę z sołtysim dzwonem na środku nawsia. Dalej Su Ukowo i Gostyń; w wielu wioskach tego regionu spotykamy zagrody typu gryfickiego. Posiadają one od ulicy zabudowania gospodarcze, a dom mieszkalny na krańcu podwórza.
Wreszcie po 50 km drogi Pobierowo nadbałtyckie osiedle wczasowe. W lesie znajdują się tu setki domków wczasowych FWP przeznaczonych głównie dla wypoczynku rodzinnego. Dzieci mają tutaj warunki wczasowe szczególnie dogodne.
Z Pobierowa na wschód 4 km do słynnego Trzęsacza, osobliwości krajoznawczej na europejską skalę. Najprzyjemniejszy jest spacer pieszy przez las, wysokim brzegiem klifu lub bałtycką plażą. Do Trzęsacza prowadzi również droga polna (ulepszona jest dopiero w budowie), którą w okresie suszy turyści zmotoryzowani docierają dogodnie do osiedla.
W Trzęsaczu na klifowym brzegu morza stoją resztki gotyckiego kościoła zbudowanego przed ponad 500 laty w środku wsi. Morze zniszczyło tereny znajdujące się na północ od świątyni i obecnie porywa ostatnie fragmenty zabytkowego obiektu. Ruiny te są klasycznym przykładem potęgi morza. Ponieważ stojąca ściana kościoła jest bardzo narażona na ostateczne zniszczenie (i to chyba w niezbyt odległym czasie, gdyż fachowcy stwierdzili, że według wszelkich praw przyrody i architektury powinna była ona już dawno runąć), należy zachęcić do obejrzenia tego wyjątkowo osobliwego zjawiska. Gdy reszta muru runie, pozostanie tylko legenda o kościele porwanym przez morze.
Powrót do Międzyzdrojów tą samą drogą. Wieczór można spędzić na koncercie w katedrze w Kamieniu, Kto dysponuje czasem ma możliwość zwiedzenia przylegającej do Kamienia — Chrząszczewskiej Wyspy (wiedzie na nią most) i ewentualnego dotarcia aż do Królewskiego Głazu, znajdującego się w wodach Zalewu Kamieńskiego (dodatkowe 15 km w obydwie strony, przy czym tylko 3 km można pokonać samochodem).

Czytaj również:

Z Międzyzdrojów do Świnoujścia

admin — Mon, 19 Sep 2011 13:07:00 +0000

Trasa wynosi w jedną stronę 15 km i można ją odbyć koleją, autobusem lub własnym pojazdem mechanicznym. Z Międzyzdrojów jedziemy na zachód jak w wycieczce nr 13. Bezpośrednio przed Świnoujściem kończą się lasy przytorskie i rozpoczynamy zwiedzanie portu u ujścia rzeki Świny.
Świnoujście — miasto powiatowe, to jeden z najbardziej charakterystycznych pod względem położenia, ośrodków miejskich. Zajmuje ono tereny po obydwu stronach Świny; na wschodnim krańcu wyspy Wolin i na zachodnim wyspy Uznam, nie licząc innych drobnych wysepek np. Karsibora. Środkiem, między tymi dwiema częściami miasta — płynie Świna, główna droga wodna prowadząca statki do portu w Szczecinie.
Najpierw zwiedzimy więc dzielnice wschodnie miasta, czyli Warszów, Chorzelin i okolice. Są to przedmieścia o charakterze głównie rybackim i portowym. Tutaj znajduje się olbrzymia, zbudowana po wojnie, baza naszych rybaków dalekomorskich (można ją zwiedzać), przystań promów morskich odchodzących do Szwecji (mają one również połączenie z Anglią), tu jest w rozbudowie wielki port handlowy. Na przedmieściu Chorzelin wznosi się latarnia morska zbudowana w 1858 r. o wysokości 70 m i 300 schodach (można zwiedzać), a przy niej rozciąga się park i plaża.
Z Warszowa na południe wiedzie droga do podmiejskiego letniska — Karsiboru (9 km), osady o charakterze półwiejskim z zabytkowym kościołem z XV w., licznymi domami z XVIII w. Jest to popularny ośrodek * sportów wodnych i wędkarstwa.
Do śródmieścia przeprawiamy się przez Świnę promem. Na wyspie Uznam (jej 1/10 część należy do Polski; powierzchnia całej wyspy 408 km2) znajduje się najstarsza część miasta. Już w X—-XII w, u ujścia Świny znajdowały się 2 małe grody obronne, ale w miasto się nie przekształciły. Do 1630 r* tereny te były pod władaniem książąt Pomorza Zachodniego, a następnie na blisko 100 lat opanowali je Szwedzi. W 1720 r. zajęli ujście Świny Prusacy.
W początkach XVIII w. Świna nie nadawała się do żeglugi (była zbyt płytka). Wówczas pływano głównie na Bałtyk wodami Piany, ale tam Szwedzi nakładali na kupców wysokie cła. Wówczas mieszczanie szczecińscy postanowili pogłębić Świnę i wykorzystać ją jako drogę morską. Ta decyzja sprzed 250 lat leży u początków Świnoujścia, jako miasta.
W czasie ostatniej wojny miasto było bardzo zniszczone. Obiekty wczasowe odbudowano kosztem około 600 min. złotych. W 1968 r. miasto liczyło ponad 25 tys. mieszkańców i przyjęło w ciągu roku około 300 tys. turystów.
W rejonie śródmieścia należy obejrzeć stojący w centrum ratusz z 1805 r., z sygnaturką i herbem miasta oraz pobliski XVIII-wieczny kościół z wysoką wieżą. Pomiędzy tymi dwoma zabytkami 2 rynki o rzadko spotykanym trójkątnym kształcie.
Ul. Bohaterów Stalingradu wiedzie przez nowo zbudowane dzielnice mieszkalne i olbrzymi park zdrojowy (40 ha) do przymorskiej dzielnicy wczasowo-turystycznej. Tutaj przy promenadzie wznoszą się nowoczesne domy wypoczynkowe; przed nimi szeroka plaża wiodąca ku zachodowi do granicy NRD (krótki spacer aż do słupa granicznego jest dozwolony), a ku wschodowi na zachodnie molo Świny, gdzie znajduje się charakterystyczny wiatraczek.
Świnoujście, to nie tylko jedno z największych w Polsce wczasowisk, ale także miejscowość zdrojowa, bardzo popularna w całym kraju. Przez cały rok czynne są sanatoria z kąpielami solankowo-borowinowymi. Z urządzeń tych korzystają również chętnie turyści zagraniczni, szczególnie Skandynawowie.
Świnoujście ma liczne połączenia wodne ze Szczecinem. Czas przejazdu wodolotem do Szczecina — 75 min. Wycieczkę do Świnoujścia można połączyć z wycieczką do Szczecina.

Czytaj również:

Wycieczki W Dalsze Okolice Międzyzdrojów

admin — Mon, 19 Sep 2011 12:25:37 +0000

Międzyzdroje są doskonałym punktem wypadowym do organizowania nawet, dość odległych wycieczek, szczególnie dla turystów dysponujących własnymi pojazdami mechanicznymi.
Celem tego rozdziału jest zasygnalizowanie licznych możliwości zapoznania się z ciekawymi miejscowościami tego regionu, do których z Międzyzdrojów można się udać przeciętnie w ciągu 1 dnia. Przedłużenie pobytu w miejscowościach docelowych nie przedstawia trudności, ponieważ istnieje dostateczna baza noclegowa.
Do miejscowości, których poznanie winno należeć niemal do obowiązku wczasowiczów i turystów przebywających w Międzyzdrojach, należy przede wszystkim: Kamień Pomorski, Świnoujście i Wolin. Pobyt w poszczególnych miejscowościach trzeba regulować we własnym zakresie, w zależności od czasu, jakim się dysponuje.
Rozdział ten informuje także o najważniejszych osobliwościach krajoznawczych i walorach turystycznych poszczególnych tras.

Czytaj również:

Poznajemy Łunowo i Przytór

admin — Sun, 18 Sep 2011 12:23:13 +0000

Jest to wycieczka o łącznej długości nieco ponad 20 km. Najdogodniej jest jechać pociągiem do Przytoru i zwiedzić obydwie osady, łącznie z brzegiem Bałtyku i wrócić pociągiem lub autobusem. Wówczas trasa piesza wynosi zaledwie 5—7 km.
Nieco więcej skomplikowana jest następująca trasa: do Łunowa jechać autobusem, następnie zwie-
dzić Łunowo i Przytór, pieszo ok. 5 km. Wracać można z Przy toru koleją lub autobusem. Piechurzy mogą wracać brzegiem Bałtyku (ok. 6 km).
Opuszczamy Międzyzdroje ul. Niepodległości. Odcinek aż do skrzyżowania dróg jest opisany w wycieczce 8. Tu skręcamy na zachód, mijamy Lubiewo. Posuwamy się półwyspem przytorskim, zalesionym po obydwu stronach. Na północ lasy sięgają aż po bałtyckie wydmy przybrzeżne; na południu dochodzą do rozległych łąk nad Zalewem i deltą Świny.
Po 5 km Rozkolnik (miejsce to nosi taką nazwę, chociaż nie ma tutaj żadnego osiedla). Na lekkim zakręcie szosy po jej południowej stronie okaz ponad 150-letniej'j o d ł y o obwodzie 275 cm noszącej nazwę „Elżbieta". Jest to największe drzewo tego gatunku na wyspie Wolin. Dokoła nadal rozległe lasy przytorskie.
8 km Łunowo, wieś, ulicówka ciągnąca się w kierunku południowym, długości ok. 1 km. Skręcamy w ulicę wsi. Po obydwu stronach zabudowania rolników i rybaków. Ziemia tutaj mało urodzajna, mimo to rozwija się warzywnictwo. W sezonie letnim wielu mieszkańców Łunowa dysponuje kwaterami, a również przygotowuje posiłki. Niektóre domki mają kształt willi, a ich użytkownicy zainstalowali centralne ogrzewanie, by przedłużyć sezon turystyczny. Mieszkają tu w znacznej mierze b. żołnierze I Armii Wojska Polskiego, którzy wyzwolili Pomorze Zachodnie i osiedlili się tutaj po zwycięskiej wojnie.
Na krańcu osady jeden z kanałów Starej Świny — Wielka Struga. Nieco ku wschodowi jez. Wicko Wielkie, a ku zachodowi dziesiątki kanałów i wysp wstecznej delty Świny. Doskonałe tereny wędkarskie, olbrzymie możliwości kajakowania i żeglarstwa. Na wyspach ponad 100 gatunków ptaków, w tym orły morskie, kormorany, perkozy i wiele innych. Na łąkach storczyki. Wzdłuż Wielkiej Strugi ruszamy na wschód.
11 km Przytór, duża osada rybacko-rolniczo-wczasowa. Latem są tu organizowane liczne kolonie. Dla wczasowiczów i turystów indywidualnych liczne kwatery, wyżywienie zapewnia bar "Zacisze".
Przytór to stare osiedle słowiańskie, prawdopodobnie już w X w. gród portowy państwa Wolinian. Później był tu zamek książęcy zniszczony w 1458 r. na skutek konfliktu celnego pomiędzy władcą i mieszczanami.
Wieś posiada obecnie przystań, z której rybacy udają się na połowy na wody Starej Świny i Zalew Szczeciński. Łowią oni leszcze, płocie, sandacze i węgorze oraz inne gatunki ryb.
Zwiedzając wieś należy zwrócić uwagę na miejscowe budownictwo ludowe konstrukcji ryglowej (z cegłą lub gliną), czasem kryte strzechą.
Na placyku przed kościołem stoi stary dąb o obwodzie 240 cm i wysokości 22 m; jest on zwany przez miejscowych rybaków „szyprem". Kościół neogotycki zbudowano w 1902 r. z czerwonej cegły; posiada wysoką wieżę (43 m), z której rozciąga się wspaniały widok na deltę Świny. Przy pomocy lornetki można stąd obserwować ptaki na okolicznych łąkach.
Z Przy toru — wsi do stacji kolejowej i przystanku PKS jest blisko 1,5 km. Od stacji przez las do brzegu Bałtyku ok. 2 km (łącznie 15 km trasy). I teraz można brzegiem morza wędręwać do Międzyzdrojów (ok. 6 km). Jest to wspaniała przechadzka, która pozwala na obserwację plaży, jej roślinności, a także umożliwia obejrzenie szerokiego horyzontu od świnoujścia aż po górę Gosań.

Czytaj również:

Z Międzyzdrojów do Świnoujścia

Brzegiem Zalewu Szczecińskiego w kierunku Gór Lubińskich

admin — Sat, 17 Sep 2011 12:20:18 +0000

Jest to wycieczka na południe od Międzyzdrojów drogą do Lubina długości 7 km. Z Lubinem połączenie autobusowe. Do osady tej można dotrzeć również niebieskim znakowanym szlakiem turystycznym (13 km), wiodącym dalej aż do Wolina (35 km — trasa dwudniowa dla turystów pieszych).
Turyści zmotoryzowani po zwiedzeniu Lubina powinni udać się do Dargobądza i Karnocic nad Zalewem Szczecińskim.
Ciekawa pod względem krajobrazowym trasa zapoznaje z południową częścią wyspy Wolin.
Z Międzyzdrojów jedziemy ul. Niepodległości na południe (jak w wycieczce nr 8). Po 3 km skrzyżowanie drogi; nasza trasa wiedzie nadal na południe, stale wzdłuż klifu dawnego brzegu wyspy.
Po 4 km niewielkie osiedle Zalesie, położone przy północnym krańcu jez. Wicko Małe. Tutaj jezioro to łączy się ze Starym Zdrojem, kanałem, sięgającym ku północy aż do centrum miasta. Na wschodnim brzegu jeziora przystań żeglugi zbudowana w 1869 r. Stąd odchodzą statki do Szczecina i w innych kierunkach.
5 km mała wioska Wicko. Tutaj należy zwrócić uwagę na resztki torów po wyrzutniach rakietowych V-1 zbudowanych przez Niemców w celach doświadczalnych; zachowały się jeszcze betonowe fundamenty pokrywające wąskim, a wysokim pasem klif. Konstrukcje metalowe już zostały przeznaczone na złom.
Na dalszych odcinkach klif nieco oddala się od szosy. Jesteśmy przy południowym krańcu jez. Wicko Małe; dalej w kierunku Zalewu Szczecińskiego — rozciąga się już jez. Wicko Wielkie. Poza nim, ku zachodowi — liczne wyspy wstecznej delty Świny.
W kotlinie pomiędzy wzniesieniami okolic Wicka i stanowiącymi południowy kraniec wyspy — Górami Lubińskimi dość rozległa wieś Wapnica (6 km). Osada (ulicówka) położona jest u stóp Lelowej Góry, najwyższego wzniesienia tej części wyspy i ciągnie się od brzegów jez. Wicko Wielkie w kierunku wschodnim.
Wapnica, jak sama nazwa wskazuje, znajduje się w miejscu, gdzie dawniej były dość znaczne pokłady kredy. Pod morenowymi wzniesieniami znaleziono porwaki kredowe, które skandynawski lądolód, posuwając się ku południowi porwał gdzieś po drodze i tutaj złożył. Pokłady kredy były eksploatowane systemem przemysłowym do 1945 r. i uległy (przynajmniej główne złoża) wyczerpaniu. Dawną kopalnię zalały wody zaskórne i w ten sposób powstał jeden z atrakcyjniejszych zbiorników wodnych wyspy — Turkusowe Jezioro.
Jezioro (zwane również często Szmaragdowym) ma wody koloru zielonego. Zajmuje ono powierzchnię ok. 1,6 ha, głębokość do 12 m. Zbocza zbiornika, bardzo strome, pokrywa w znacznej mierze rokitnik (jego pomarańczowe owoce są jadalne i posiadają dużą ilość witaminy C).
Krajobraz okolic Wapnicy — na skutek prowadzonych tam prac górniczych — jest dość zniekształcony; widać olbrzymie hałdy ziemi, usypane na łąkach w wyniku odkrywkowej eksploatacji wapieni.
Krajobraz ten jednakże jest piękny, szczególnie na południe ołd wioski, gdzie znajduje się Lelowa Góra o wysokości 90 m npm. Nazwa wzniesienia jest słowiańska i przetrwała do naszych czasów.
We wsi znajduje się potężny dąb „Prastary" o obwodzie 640 cm. Jest on pozostałością dawnej dąbrowy, jaka kiedyś tu się rozciągała. Z dawnego dębowego lasu pozostało tylko jedno drzewo liczące około 600 lat,
W okolicy Wapnicy przyrodników mogą zainteresować rezerwaty przyrody. W pobliżu Lelowej Góry jest rezerwat im. prof. Władysława Szafera. Rośnie tam żywiec cebulkowy, Natomiast na północ od osady rezerwat im. prof. Bohdana Dyakowskiego, gdzie rośnie perłówka zwisłokwiatowa.
W wiosce znajduje się schronisko szkolne. Jest to osada — letnisko, do której na wypoczynek przybywają całe rodziny. Wielu mieszkańców wynajmuje tu kwatery i zapewnia wczasowiczom wyżywienie.
Z Wapnicy już tylko 1 km do Lubina, położonego na południowym krańcu wyspy Wolin. Lubin to osada na wysokim brzegu Zalewu Szczecińskiego wśród wzniesień i lasów. Jest tu wiele placówek kolonijnych. Można spotkać letników z całego kraju, którzy tutaj szukają ciszy i spokoju. W lipcu 1969 r. w ośrodku wypoczynkowym ZMS odsłonięto popiersie Janka Krasickiego wykonane przez rzeźbiarza Ryszarda Chachulskiego ze Szczecina.
Lubin to bardzo stare osiedle, Istniało ono prawdopodobnie już przed 2500 lat (VII—IV w. p.n.e.), jak na to wskazują wykopaliska. W X—XII w. znajdował się tutaj gród obronny państwa Wolinian, zniszczony przez Duńczyków w 1173 r. Później osada była siedzibą polskiej kasztelanii.
Obecnie jest to duże osiedle rolnicze i letnisko otoczone od wschodu lasami. W Lubinie mieszkają też liczni rybacy przeprowadzający połowy na Zalewie Szczecińskim.
Najstarszą częścią osady jest teren dawnego grodziska, położonego wśród wzniesień nad brzegiem Zalewu, na zachód od kościoła. Miejsce, na jakim wzniesiono gród, doskonale nadawało się do obserwacji trasy Starej Świny. Stąd dobrze było widać zbliżającego się nieprzyjaciela. Stąd Wolinianie, za pośrednictwem sygnalizacji świetlnej lub dymnej, ostrzegali o zbliżającym się wrogu — Wolin i Kamień. Z terenu dawnego grodziska rozciąga się wspaniały widok na Zalew Szczeciński i znajdujące się tam wyspy. U naszych stóp pływają łodzie rybaków zakładających sieci. W głębi statki turystyczne oraz żaglówki. Kraina wysp, wody i ptaków, których występuje w tym rejonie ok. 160 gatunków.
Naprzeciw grodziska wznosi się neogotycki kościół z wysoką wieżą. Otaczają go stare lipy — pomniki przyrody, zwane „babkami proszalny-mi". Przy wejściu do kościoła romańska chrzcielnica granitowa z XIII wieku.
Turyści piesi mogą z Lubina wędrować za znakami niebieskimi do Karnocic i Dargobądza (14 km), a nawet do Wolina (22 km). Turystom zmotoryzowanym zaleca się powrót do Wapnicy i przejazd piękną trasą śródleśną z Wapnicy na wschód do szosy wolińskiej i nią do Dargobądza, osady położonej na pograniczu pól i lasów w południowo-wschodniej części wyspy. Na pd. od Dargobądza (2 km polną drogą) osada Karnocice nad Zalewem Szczecińskim.
Karnocice to letnisko, położone bezpośrednio przy lasach Wolińskiego Parku Narodowego. Na zachód od osady stromy brzeg zalewu; jest to rezerwat przyrody im. prof. Adama Wodziczki.
Z Karnocic przez Dargobądz wracamy do Międzyzdrojów (komunikacja PKS).

Czytaj również:

Czytaj również: